Eduardo Pondal - Campanas de Anllóns
79
E ti, campana de Anllóns,
que vagamente tocando
derramas nos corazóns
un bálsamo triste e brando,
de pasadas ilusións.
Alá nos pasados ventos
primeiros da miña vida,
oio os teus vagos concertos,
reló dos tristes momentos
da miña patria querida.
¡Cantas veces te lembrou
o que marchou para a guerra,
cando á súa nai deixou,
e partindo a extraña terra
de Baneira de escoitou!
¡Cantas do mar africano,
cautivo bergantiñán,
oio nun soño tirano
o teu tocar soberano,
aló nas tardes do vran!
Cando te sinto tocar,
campana de Anllóns doente,
nunha noite de luar...
rompo triste a suspirar,
por cousas dun mal ausente.
Cando doída tocabas
polas tardes á oración,
campana, sempre falabas
palabras con que cortabas
as cordas do corazón.
Estabas contando ós ventos
cousas do meu mal presente,
os meus futuros tormentos,
que dabas cos sentimentos
según tocabas doente.
Campana, se polo vran
ves lumiar na Ponte-Ceso
a cachela de San Xoán,
dille a todos que estou preso
nos calabozos de Orán.
E a aquela rula inocente
que me morría de amor
no regazo docemente,
tremendo como unha flor
sobre a escondida corrente;
diraslle que unha de ferro
arrastro, rouca cadea,
castigo atroz do meu erro;
e que dentro deste encerro
o seu amor me alumea.
Ei ti, golondrina errante
dos longos campos de Arxel,
se á miña terra distante
te leva o voxo constante
dille o meu penar cruel.
Se alguén por min preguntar,
dille que estou en prisións;
e unha noite de luar
iraste unha vez pousar
no campanario de Anllóns".
Así, triste en terra allea,
aló nas prisións de Orán,
cantaba un mozo de aldea;
e nos grillóns da cadea
levaba o compás coa man.
"Oh, nai da miña vida,
adios, adios, meu pai;
prenda de min querida,
adiós, oh, miña nai:
sombras dos meus avós,
río da Ponte-Ceso,
pinal de Tella espeso...,
acordávos dun preso
como el o fai
de vós:
campana de Anllóns,
noites de luar,
lúa que te pos
detrás do pinar;
adios...
adios...
adioooos...'
79
Y tú, campana de Anllóns,
que vagamente tocando
derramas en los corazones
un bálsamo triste y blando,
de pasadas ilusiones.
Allá en los pasados vientos
primeros de mi vida,
oigo tus vagos conciertos,
reloj de los tristes momentos
de mi patria querida.
¡Cuantas veces te recordó
el que marchó para la guerra
cuando a su madre dejó,
y partiendo a extraña tierra
de Baneira escuchó!
¡Cuantas del mar africano,
cautivo bergantiñano,
oigo en un suelo tirano
tu tocar soberano,
allá en las tardes del verano!
Cuando te siento tocar,
campana de Anllóns doliente,
en una noche de luz de luna…
rompo triste a suspirar
por cosas de un mal ausente.
Cuando dolida tocabas
por las tardes a la oración,
campana, siempre hablabas
palabras con que cortabas
las cuerdas del corazón.
Estabas contando a los vientos
cosas de mi mal presente,
de mis futuros tormentos,
que dabas con los sentimientos
según tocabas doliente.
Campana, si por el verano
ves arder en Ponte-Ceso
la hoguera de san Juan,
dile a todos que estoy preso
en los calabozos de Orán.
Y a aquella tórtola inocente
que me moría de amor
en el regazo dulcemente,
temblando como una flor
sobre la escondida corriente;
le dirás que una de hierro
arrastro, ronca cadena,
castigo atroz de mi error;
y que dentro de este encierro
su amor me ilumina.
Y tú, golondrina errante
de los largos campos de Arxel,
si a mi tierra distante
te lleva el vuelo constante
dile a mi penar cruel.
Si alguien por mi preguntare,
dile que estoy en prisiones,
y una noche de luz de luna
te irás una vez a posar
en el campanario de Anllóns.
Así, triste en tierra ajena,
allá en las prisiones de Orán,
cantaba un mozo de aldea;
y en los cepos de la cadena
llevaba el compás con la mano.
“Oh, madre de mi vida,
adiós, adiós,, mi padre;
prenda de mí, querida,
adiós, oh, mi madre;
sombra de mis abuelos,
río de Ponte-Ceso,
pinar de Tella espeso…
acordaos de un preso
como el que de vosotros lo hace:
campana de Anllóns,
noches de luz de luna,
luna que te pones
detrás del pinar;
adiós..
adiós…
adióoos…
Poema inspirado en las campanas de la iglesia de San Fiz de Anllóns del concello de Ponteceso (A Coruña), lugar de su nacimiento.
