O Himno Galego 

É estreado en 1907 en La Habana, froito, como a bandeira e o escudo, da emigración. En 1908 farase oficial. Na súa elaboración se conxugan as partituras de Pascual Veiga e o poema Os pinos de Eduardo Pondal. O motivo central é moi sinxelo: que Galiza esperte do seu sono e emprenda o vieiro cara a súa liberdade.

O nome de Galicia non figura en ningunha parte do poema, como é o xeito en Pondal, tendo sido trocado por Fogar de Breogán, o mítico héroe celta. Se lle pide que esperte do seu sono, que non esqueza as inxurias e que escoite a voz dos pinos rumorosos, que non son outra cousa que o pobo galego.


Dende 1907 ata 1923 o himno galego foi cantado por rexionalistas e agraristas no seus actos e pouco a pouco tivo de ser aceptado por moitos máis. Os centralistas o asumiran, finalmente, na campaña electoral de 1977. Durante a época anterior á República prohibíronse tódolos símbolos rexionais. Entón , as sociedades galegas de América intensificaron o seu interés pola expresión pública do himno. Coa Segunda República o amor a el intensificouse como expresión dunha Rexión dentro do Estado integral que se tiña constituido. Durante o período franquista, ata la etapa do aperturismo, só cantábase, como moito, nos actos culturais e como unha canción máis dentro do folclore galego. Dende 1960 comeza a interpretarse dun xeito máis explícito, anque disimulando os seus aspectos ideolóxicos.  

En 1975, mentres tiñan lugar uns actos folclóricos na festa do Apóstolo, a xente comezou a erguerse mentres o himno soaba. Ao ano seguinte instaurouse este costume de xeito definitivo na Plaza de Quintana, ratificado tamén polas autoridades asistentes.

Ademáis do celtismo e helenismo sempre presentes na obra de Pondal, foi a súa capacidade para penetrar nos sentimentos do pobo e expresar as súas aspiracións fundamentais, o que posibilitou o éxito.

Dende a seguinte ligazón pódese baixar o Himno Galego en mp3, versión completa (3.35 Mb)  >>>

HIMNO GALEGO

¿Qué din os rumorosos
na costa verdecente
ao raio transparente
do prácido luar?
¿Qué din as altas copas
de escuro arume arpado
co seu ben compasado
monótono fungar?

Do teu verdor cinguido
e de benignos astros
confín dos verdes castros
e valeroso chan,
non des a esquecemento 
da inxuria o rudo encono;
desperta do teu sono
fogar de Breogán.

  Os bos e xenerosos 
a nosa voz entenden
e con arroubo atenden
o noso ronco son,
mais sóo os iñorantes
e féridos e duros, 
imbéciles e escuros
non nos entenden, non.

Os tempos son chegados 
dos bardos das edades
que as vosas vaguedades
cumprido fin terán;
pois, donde quer, xigante
a nosa voz pregoa
a redenzón da boa
nazón de Breogán

HIMNO GALLEGO

¿Que dicen los rumorosos
en la costa reverdecente
al rayo transparende
de la plácida luz de la luna?
¿Que dicen las altas copas
de oscuras pinochas aserradas
con su bien acompasado
monotono resoplar?

De tu verdor ceñido
y de benignos astros 
confin de los verdes castros
y valeroso suelo,
no des a olvido
de la injuria el rudo encono
despierta de tu sueño
hogar de Breogán.

Los buenos y generosos
nuestra voz entienden
y con arrobo atienden
nuestro ronco son,
pero solo los ignorantes
y heridos y duros,
imbéciles y oscuros,
no nos entienden, no.

Los tiempos han llegado
de los bardos de las edades
que vuestras vaguedades
cumplido fin tendrán,
pues , donde quiera , gigante
nuestra voz pregona
la redención de la buena
nación de Breogán.

Breogán: héroe celta , según un artículo de  Jorge Tejera Soengas , Eliseo Mauas Pinto y Higinio Martinez: “mítico padre de la nación gallega, Breogán (El padre de Galiza, Eire y Alba)” esto es, Galicia, Irlanda y Escocia

bardo: antiguo poeta de los celtas que cantaba a los héroes.

pinocha: follaje de los pinos

arpado: aserrado, con forma de dientes de serrucho