Ramón Cabanillas
A Rosalía de Castro
Dúas nais me bican e me dan arrolo.
Unha, a do tempo neno, a pomba aquela
que me acochóu, mimosa, no seu colo
c-o xeito homilde
da virtú sinxela.
Afundido no dór, frebente, tolo,
chamaba á morte a berros ó perdela,
cando ó ler os teus libros ¡ou consolo!
surdiche ti: ¡ contigo tornóu Ela !
A Rosalía de Castro
Dos madres me besan y me acunan.
Una, la del tiempo niño, la paloma aquella
que me tapó, mimosa, en su regazo
con la manera humilde
de la virtud sencilla.
Hundido en el dolor, afiebrado, loco,
llamaba a la muerte a gritos al perderla,
cuando al leer tus libros ¡oh consuelo!
surgiste tú: contigo volvió Ella!
Fonte: Ramón Cabanillas - Obra completa - Ediciones Galicia - pág 245
