|
Vida de Roberto Blanco Torres
Dedicado o Día das Letras Galegas no 1999
 Roberto
Blanco Torres (Cuntis, 18 de marzo de 1891 — Entrimo, 3 de outubro de 1936) foi
un xornalista e poeta galego. Deu os primeiros pasos na poesía da man das
vangardas artísticas. A súa obra poética é cualificada polos críticos como dunha
grande beleza e intensidade expresiva. Outra das facetas deste home de letras é
a de xornalista. O seu traballo nos medios impresos foi moi extenso e variado. A
sinatura de Roberto Blanco Torres nas columnas de opinión caracterizou
practicamente unha época xornalística.
Ademais de ser colaborador asiduo da
prensa galega dirixiu varios xornais. As súas columnas desprenden o talante
combativo que caracteriza toda a súa obra. Dende Cuntis, a súa vila natal,
emigrou a Cuba. Este desterro condicionou a súa personalidade, que se foi
forxando pouco a pouco no transcorrer dos anos. Comprometido co seu tempo,
evolucionou politicamente dende o agrarismo ata o galeguismo.
O menor de nove
irmáns dun sacerdote dispensado, seu pai deulle unha sólida cultura clásica,
seguindo os pasos dos seus irmáns maiores en 1906 emigrou a Cuba, alí comeza a
colaborar na prensa da comunidade galega, para o que emprega o pseudónimo de
Fray Roblanto, o trato con Antón Villar Ponte e Ramón Cabanillas foron decisivos
para a súa traxectoria ideolóxica.
O semanario Follas Novas da Habana vai ser
a primeira publicación que acepte os seus artigos en setembro de 1907. Tamén
colaborou con Santos e Meigas, Suevia e Galicia.
En 1910 aparece o seu
primeiro artigo na prensa galega, concretamente na revista Vida Gallega. No mes
de decembro de 1911 dirixe a revista La Alborada e dende agosto de 1913 La
Tierra Gallega, dende onde ataca a algúns dos administradores do Centro Gallego
de La Habana, ao tempo que colabora na prensa cubana, en especial no Diario de
la Marina e El Comercio.
A fins de 1916 regresa a Galicia, establécese na
Coruña, participa nas Irmandades da Fala e a comezos de abril de 1917 publica o
seu primeiro artigo en A Nosa Terra, participa na I Asemblea Nacionalista
celebrada en Lugo en decembro de 1918.
En 1920 faise cargo da dirección de El
Correo Gallego de Ferrol, en 1921 pasa a dirixir La Zarpa en Ourense ata 1923 no
que é redactor xefe de Galicia. Diario de Vigo. En 1926 casa con Xulia Sánchez
Novoa e durante uns meses de 1927 é o redactor xefe de El Pueblo Gallego.
En
1929 publica Orballo da media noite, colección de 31 poemas, nos que amosa o
coñecemento dos recursos da poesía vangardista e futurista, e en 1930 sae do
prelo De esto y de lo otro, unha escolma de 38 artigos xornalísticos. Participou
na creación da Asociación Galega de Escritores (1930).
Blanco Torres foi
membro do comité executivo da Federación Republicana Gallega e en marzo de 1931
asume a dirección de La República de Ourense, ao tempo que comeza a
desilusionarse coa actuación do seu grupo político na consecución da autonomía
para Galicia, aínda así acepta o cargo de gobernador civil de Palencia entre o
29 de decembro de 1931 e o 16 de xuño de 1932. En 1935 dirixe El País de
Pontevedra, e dende maio de 1936 é o xefe do gabinete de prensa do Ministerio de
Gobernación, participa activamente na campaña para a aprobación do estatuto de
autonomía de Galicia.
A sublevación militar do 18 de xullo de 1936 sorprende
a Blanco Torres na aldea de Amido, no concello da Peroxa, na casa familiar da
súa muller, detido en setembro foi levado á prisión de Ourense, e o 3 de outubro
de 1936 foi paseado polos falanxistas que o fusilan no concello de Entrimo.
FUENTE: GALIPEDIA
|
